شعر فارسی آیات غمزه

کنار پنجره فوجی کبوتر امده است

سیداکبر میرجعفری — Tue, 21 Apr 2015 04:08:00 GMT

نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید..
حافظ

..وگریه گفت به من صبح محشرآمده است
که آفتاب تو از سمت دیگر آمده است

چه شیونی ست خدایا ، چه شیون تلخی
کنار نعش من انگار خواهر آمده است

نحیف و محتضرم، سمت سایه ام مکشید
به آفتاب قسم ،طاقتم سرآمده است

دلیل رفتن من آمده ست ، می بینی؟
کنار پنجره فوجی کبوتر امده است

خبر رسید، ببین! پشت بوته ها آن جا
بگیر قاصدکم را که پرپر آمده است

دلیل هستی ام! ای انتهای هر آغاز
ببین چگونه توانم به آخر آمده است

نیامدی که بگویی چرا نمی آیی
نیامدی که ببینی چه بر سر آمده است

تمام شد! فقط این واپسین نفس باقی ست
و تا سراغ من آیی، نفس برآمده است

زیبا! تمام پنجره ها روبه روی توست

سیداکبر میرجعفری — Tue, 10 Mar 2015 06:25:00 GMT

زیبا چرا ادامه ندادی؟ سخن بگو
این چیست در نگاه نجیبت؟ به من بگو

زیبا!تمام آن چه که زیباست مال تو
حتی به جای سهم من از خویشتن بگو

زیبا! تمام پنجره ها روبه روی توست
اما تو رو به روی که ای؟ جان من!بگو

این حرف ها گدازه ی روح مذاب ماست
این لهجه ی من است تو با سوختن بگو

با جویبار گم شده در شوره زار عمر
باری یکی دو چشمه ز دریا شدن بگو

آه ای زبان بی ضربان با زبان برگ!
شعری اگر چه زرد برای چمن بگو

عاشق شدی؟غریب مسافر! دلت کجاست؟
دلتنگ کوچه های که ای؟بی وطن! بگو

زیبا چرا ادامه ندادی درخت را؟
من خواهش پرنده ام،از نارون بگو

من با تمام خانه منتظرم...

سیداکبر میرجعفری — Wed, 18 Feb 2015 17:12:00 GMT

اردی بهشت ها
فراوان تری
و بیش تر
مهربان تر
مثل این که
پشت در
با تمام کوچه ایستاده ای
من با تمام خانه منتظرم...
زنگ می زنی
پنجره را باز می کنم
چقدر این هوا به پیراهنت می آید!

اشاره

سیداکبر میرجعفری — Sun, 21 Dec 2014 07:15:00 GMT

انگشت می گذارم
روی قطره ی خونت
و بالا می گیرم
که بدانم
کدام سویی...

حالا از شش جهت
بالا رفته ام

پدر یک سپاسگذاری ساده است

سیداکبر میرجعفری — Sun, 21 Dec 2014 06:33:00 GMT

این منظومه را
کلمه کلمه
از پیشانی پدر صید کرده ام
وقتی موج می زد
و کویر پا پس می کشید
شب ها ستارگان پایین می آمدند
و شب نشینی در پیشانی اش
جشن خوشه ی پروین بود

توفان که می گرفت
ماسه و کلمه
دو منظومه روان می شد
و هنوز باران که می بارد
پدر یک سپاسگذاری ساده است

بعدها دانستم
کویر چاک چاک پاشنه ی پدر است
و توفان دلشوره اش
که او را تا آشوب شهر کشاند

او همیشه با من بوده است
اما باور نمی کند
برخورده باشم به گلوله
برخورده باشم به دیوار

هر روز با من به اداره می آید
و روی نزدیک ترین صندلی
نگرانم می نشیند
همیشه باید
بندهایی از منظومه را اشک...
نه این منظومه
این گونه کامل نمی شود
رهایش می کنم، همین جا در پیشانی پدر...

ولی نخواست که سربار این جهان بشود

سیداکبر میرجعفری — Sun, 07 Dec 2014 06:27:00 GMT

برای سید رضا طباطبایی-دایی ام- که
با درد وزخم زیست وبه آسایش رسید
باقی ماجرا را از زاینده رود بپرسید

..و خواست سرخ ترین میوه ی زمان بشود
انار تازه ای از باغ آسمان بشود

انار بود که می خواست بشکفد در خویش
و زخم های تنش دشت ارغوان بشود

دچار بود به ماندن دچار بود به زخم
ولی نخواست که سربار این جهان بشود

چه زخم ها که چنان تن به استخوان دادند
که زخم پوشش یک مشت استخوان بشود

ستاره زیست و کم کم دل از کویر برید
که ماه روشن شب های اصفهان بشود

که ماه رفته به زاینده رود برگردد
و رود شیوه ی رفتار عاشقان بشود

چه اشک ها که به زاینده رود پیوستند
که رود در شب این شهر کهکشان بشود

سپیده بود و جوان تر زصبح بر می خاست
به کاروان برسد بلکه جاودان بشود

شما پرنده ندیدید آشیان باشد؟
شما درخت ندیدید باغبان بشود

دیری است ای عزیز پیامت نمی رسد

سیداکبر میرجعفری — Fri, 21 Nov 2014 07:40:00 GMT

دیری است ای عزیز پیامت نمی رسد
شاید سلام ما به سلامت نمی رسد

حالا چقدر دوری و دیری غریبه نیست
حالا که سال هاست پیامت نمی رسد

ای باصفا!به جان تو !خورشید، آینه
یک ذره هم به گرد مرامت نمی رسد

روزی ست خشک می شود ایمان هر درخت
باران که هیچ، نم نم نامت نمی رسد

حالا که دور، دور هم آوا شدن شده ست
از دور هم طنین کلامت نمی رسد

باری سلام، بار هزارم، هنوز هم
آیا سلام ما به سلامت نمی رسد؟

زیارت...

سیداکبر میرجعفری — Thu, 20 Nov 2014 07:07:00 GMT

تنها
آمده بودم زیارت
-السلام علیک یا...
که همسرم را آوردم
و پسرم را
می رفتم
که همه آمدند
حتی مادرم
که سال هاست رفته است

زیاد شدم
شلوغ شد
گم شدم
نشستم
انگشتانم را شمردم
-نه ، ده ، یازده...
چشمانم را
-سه ، چهار ، پنج...
زبانم سکوت جوانه می زد
که علامت رضاست
دلم را
نشد بشمارم
شاید نبود
شاید بی نهایت بود

بعدها مرا
در محل اشخاص گم شده بیابید.

...بی نشانه تر می شوی؟!

سیداکبر میرجعفری — Thu, 20 Nov 2014 06:50:00 GMT

رد پایت
نه
آسفالت هیچ رفتاری را
به خود نمی گیرد!
می بینی چطور داری هر روز
بی نشانه تر می شوی؟!

مسافران یک در میان درخت بودند...

سیداکبر میرجعفری — Wed, 08 Oct 2014 04:41:00 GMT

سرم را
تکیه دادم به شیشه ی اتوبوس،
باز شد به حیاط خانه ی تو

پشت پرهای فرشته
و برگ های چنار
آب حوض پنهان شده بود

نشناختمت
تو را با یاس های همسایه
اشتباه گرفتم
.
بعد
آمدی لب لیوان
-همان جا که آفتاب را کشیده ای-
آمدم چیزی بگویم،گفت:
-آقایان! همگی به سلامت
پیاده شوید!
یادم آمد:
خانه ات-شاید حیاط ندارد!
داشتم پیاده می شدم
هنوز
مسافران یک در میان درخت بودند...

بوی تو می وزید که باران مرا گرفت...

سیداکبر میرجعفری — Sun, 28 Sep 2014 04:53:00 GMT

با آن که آفتاب نگاهت عیان شده ست
چشمان تو خلاصه ی رازجهان شده ست

بوی تو می وزید که باران مرا گرفت
باران که آفتاب تو را ترجمان شده ست

این گریه نیست،سوز حیات است، گریه نیست
این اشک نیست ،روح مذابی روان شده ست

این ابر چندم است که می باری ای عزیز؟
بر ساحلی که تشنگی اش بی کران شده است

از خاطرات سوخته چیزی به من نگفت
با آن که طفل اشک تو شیرین زبان شده ست

حالی دلم گرفته ، جهانی به من ببخش
جانان من که جان تو جان جهان شده ست

با وصف اشک های تو ای آسمان صبح
اینک ادامه ی غزلم کهکشان شده ست

نام تو چیست؟ آینه یا آب؟... بگذریم

سیداکبر میرجعفری — Tue, 23 Sep 2014 06:15:00 GMT

آتش گرفت شعله کشید از سراسرم
با اولین نگاه تو ای عشق آخرم

باران گرفت در کلماتم فرو چکید
درگیرو دار ابر غزل روی دفترم

نام تو چیست؟ آینه یا آب؟.. بگذریم؟
نام تو پیش هر کس و ناکس نمی برم

اینک تویی که در شب من گام می زنی؟
یا آفتاب می گذرد از برابرم؟

شب رفتنی ست صبح غزل، قول می دهم
تن پوشی از سپیده برایت بیاورم

شب را غروب کن به نگاهی غروب کن
دست مرا بگیر و به خورشید بسپرم